Beste skigebieden in Japan

Niseko is de naam die elke poederjager fluistert. Stormen komen vanaf de Zee van Japan binnenrollen en laten elke winter vijftien meter droge, gewichtloze japow vallen op de Mount Annupuri, terwijl de Mt Yotei aan de overkant van de vallei oprijst als een eigen privé-Fuji. Vier onderling verbonden bases, neonverlichte izakaya, dampende onsen 's avonds: dit is Hokkaido in maximale modus.

Twintig minuten over de bergkam van Niseko ligt Rusutsu, de rustigere buur waar locals poederverslaafden naartoe sturen wanneer het hoofdskigebied te druk wordt. Drie kleine bergen, ijle berkenbossen van Hokkaido, en diezelfde Siberische luchtstroom storten bodemloze japow uit tussen wijd uiteenstaande bomen, allemaal onder de stille blik van de Mount Yotei.

Verscholen in een beschut dal op het Shakotan-schiereiland, vangt Kiroro de volledige kracht van de stormen uit de Japanse Zee op en zet die om in eenentwintig meter pure Japow per seizoen, het hoogste officiële totaal van het land. Noordgerichte hellingen, lichte wind, nauwelijks een dorp om over te spreken: slechts twee hotels, twee bergen en een obsessief sneeuwvalrecord.

Myoko Akakura ligt onder de sneeuwrijkste luchten van Honshu, waar in een normale winter dertien meter poedersneeuw valt, traditionele onsen-herbergen de straatjes zomen, en een van de langste pistes van Japan, de 8,5 km lange afdaling van Suginohara, zich onder je uitrolt.

Furano ligt precies in het midden van Hokkaido, ver genoeg landinwaarts om aan de kustvochtigheid te ontsnappen en, naar lokale bewoners in alle stilte volhouden, de droogste sneeuw van Japan te produceren. Lavendelvelden in juli, japow tot de knieën in februari, een actief landbouwstadje dat dienstdoet als skigebied: dit is het Hokkaido dat nooit op de cover van een poedersneeuwtijdschrift stond, en daar alleen maar beter van wordt.

Shiga Kogen is een hooggelegen sterrenbeeld: negentien skigebieden samengevoegd tot één pas, tachtig kilometer piste die slingert tussen berkenbossen, bergkammen en dampende onsen-dalen. Een basis op 1.340 m hoogte betekent koude, droge sneeuw tot ver in de lente, en een rustig, uitgestrekt gevoel, ver van de drukte van Niseko.

Nozawa Onsen is het Japanse skidorp in zijn puurste vorm: dertien gratis openbare soto-yu die stomen in nauwe steegjes, de geur van cederhoutrook en miso, één berg die recht uit het stadje oprijst, en poederdagen die nog altijd aanvoelen als een lokaal geheim.

Tomamu is een wereld op zich: twee glazen torens die oprijzen uit de sneeuwvelden van centraal Hokkaido, omlijst door de stille luxe van Hoshino Resort. Het skiën is zacht en vergevingsgezind, de sneeuw behoort tot de betrouwbaarste van Japan, en 's avonds licht het dorp op met het IJsdorp, een winterse kunstinstallatie volledig gebouwd van bevroren zeewater.

Zao Onsen is de thuisbasis van de juhyo, de bevroren Maries-sparren die boven de kabelbaan uitzwellen tot spookachtige sneeuwmonsters. Beneden zoemt een 1900 jaar oud zwavelbronnenstadje zachtjes onder de lantaarns, een authentiek stukje Tohoku, ver van de mainstream van Honshu.

Happo-One is de hoofdberg van de Hakuba-vallei, de steilste en meest legendarische. Hier vond de afdaling van de Olympische Spelen van Nagano in 1998 plaats, en de beroemde Olympic- en Riesen Slalom-parcoursen dwingen vandaag de dag nog altijd respect af. Boven de bomen rijzen de Northern Alps op als een getande muur, en op een heldere ochtend is het uitzicht alleen al het liftticket waard.

Appi Kogen is de reus van Tohoku: het grootste afzonderlijke skiresort van Noordoost-Japan, beroemd om zijn onberispelijke, kilometerslange geprepareerde piste die door witte berkenbossen naar beneden snijden, en om de droge, overvloedige poedersneeuw die ze 's nachts onder sneeuwt. Rustiger en ruimer dan Niseko, met grote hotels aan de piste, waaronder een nieuw ANA InterContinental, is het het paradijs voor kenners van Japanse pistepreparatie.

Sapporo Teine is het zeldzame skigebied dat binnen een grote stad ligt. Vanaf de hogere Highland Zone glinstert de baai van Ishikari aan de ene kant, de lichten van Sapporo aan de andere. De pistes dateren uit de Olympische Winterspelen van 1972, en de koude Hokkaido-lucht levert nog altijd de droge, gewichtloze japow die dit eiland beroemd maakte.